<title_newspaper=”Trybuna Ludu”> 
<title_article=”500-lecie powrotu Pomorza do Polski”> 
<author_1=”Dr Tadeusz Cieślak”>
<author_2=””> 
<language=”pl”> 
<style=”press”>
<year="1954">
<month="3">
<date=”1954-03-07”>
<period=”d”>
<status=”1_obieg”>
<support=”paper”>
Przełomowym momentem w walce Zakonem było wystąpienie połączonych wojsk polskich, ruskich i litewskich, które zadały mu druzgocącą klęskę w bitwie pod Grunwaldem w 1410 roku. To zwycięstwo militarne nie przyniosło jednak likwidacji tyranii Zakonu. Egoistyczna polityka polskich wielkich feudałów świeckich i duchownych oraz nacisk papiestwa umożliwiły Zakonowi zachowanie większości zagrabionych terytoriów. Ludność tych ziem nie zrezygnowała jednak z prawa do rozwoju i swobody, występując nieustannie, mimo okrutnych represji, przeciwko krzyżackim gwałtom. W połowie XV wieku walka wkroczyła w decydujący etap. Potężne miasta pomorskie — główny organizator walki z jarzmem krzyżackim, dążyły do zjednoczenia z Polską, która stanowiła ich naturalne zaplecze. Szlachta pomorska popierała dążenia miast, pragnąc w ten sposób uniknąć samowoli krzyżackiej. Powstał związek miast i szlachty pomorskiej dla zorganizowania oporu zbrojnego przeciw niesprawiedliwemu i nieprawnemu władcy. 
Poprzednie próby dochodzenia sprawiedliwości na drodze sądowej kończyły się nowymi nadużyciami krzyżackimi, możliwymi dzięki opiece, jakiej udzielały Zakonowi, największe potęgi średniowiecza kuria papieska i dwór cesarski. Związek miast i szlachty opracowali długi rejestr skarg na bezprawia Zakonu, w którym przytacza konkretne przypadki morderstw, grabieży, niesprawiedliwości i wyzysku ze strony „chrześcijańskich rycerzy” czarnego krzyża. Cała ludność pomorska nienawidziła Zakonu i dążyła do wyzwolenia spod jego ucisku. O pomoc zwrócono się do Polski. Dążenie do zjednoczenia kraju, rozwój miast i gospodarki folwarcznej, zainteresowanej w zbycie zboża i jego wywozie przez porty bałtyckie, przyczyniły się do powzięcia decyzji o inkorporacji, o ponownym przyłączeniu Pomorza do Polski. Decyzję tę przeforsowali przedstawiciele postępowych kół szlacheckich wbrew magnatom i w szczególności kardynałowi Zbigniewowi Oleśnickiemu. Posłowie związku miast i szlachty pomorskiej pod przewodnictwem Jana Bożyńskiego prosili w Krakowie by „wcielić, włączyć, zjednoczyć, za własne przyjąć, zespolić i scalić wspomniane ziemie z natury i przeznaczenia powracające do Królestwa Polskiego, z którego ciała były zagrabione wbrew prawu i godziwości za niedawnej i świeżej pamięci”. W dniu 6 marca 1454 r. został wydany akt ponownego przyłączenia Pomorza, który przywracał jedność Pomorza z Polską.
</support> 
</status> 
</period> 
</date> 
</month> 
</year> 
</style> 
</language> 
</author_2> 
</author_1> 
</title_article> 
</title_newspaper>
